پاسخ :
من به این کش اومدن زمان هم کمی فکر کردم. ببین انیشتین ثابت کرد که زمان یه امر نسبیه. اونی که تو زمینه، زمان بیشتری رو نسبت به اونی که تو فضاست تجربه میکنه و زودتر هم پیر میشه. احتمالا برای اونایی که تو زمین هستن هم همین روال برقراره. بعضیها صرف نظر از سن تقویمیشون، زمان بیشتری رو نسبت به همسالانشون گذروندن. یکی از آیتمهایی که این مدل سن آدمو افزایش میده، مشکل، درد، غصه و امثالهمه. شنیدی تو قصهها گاهی یه مشکل یا غصهی حاد و وحشتناک برای یکی پیش میاد، بعد در عرض یک شب تا صبح کلا پیر میشه، موهاش سفید میشه؟ یا تو همین زندگیهای خودمون، بعضیها چند سال که درگیر مشکل یا بیماری باشن، بعدش ببینیشون کاملا متوجه میشی چقدر پیر یا به اصطلاح معمول شکسته شدن؟ خب این آدما بدون اینکه عقربهها بگذره دارن عمر میکنن. همینطور چیزی که در مورد لحظهی مرگ میگن. اونایی که از دم دروازهی آخرت برگشتن میگن کل زندگیمون رو تو همون کسری از ثانیه جلو چشمامون دیدیم. اینا یه بار که عمر کردن، یه بار هم کل عمرشون رو تو اون لحظات دوباره عمر کردن.
اینه که تو لحظات بد، واقعا زمان طولانیتر میشه به نظرم، نه اینکه فقط احساس کنیم اینطوره :)
